Ellerin

meğer ne zormuş
seni benden korumak
hayali dokunuşlarının
ağırlığı omuzlarımda
önümde boş bir kağıt
sana bakıyorum

az önce yıkandın
saçlarını kuruladın bıkkınca
kahvemin kokusu mu geldi
o güzelim burnuna bilmem
sen de yaptın bir tane

kaybetmemek için kutsallığını
dokunmadın kendine bu kez
sayfalara aktın boş yere
bitip tükenmeye çalışarak

olmayacağını bile bile
seslendin bana

duydum
hepsini
duydum

söyledim ya
önümde boş bir kağıt
sana bakıyorum

sen vazgeçtikçe kutsallığından

ellerin oluyorum


sarp