gizle ellerini

gece gündüz hece
hepsi aynı anda içimde
bazen ilk söylenmeli son söz
susmalı şiiri
paramparça olmalı hayaller

yaşamın bir yarısı
sokaktayım
sahipsiz bir çiçeğin elinde
adımlarım ıssız

Istanbul tutkunun kenti
yalnızlığıma dokunuyor ıslak elleriyle
yetmezmiş gibi
bir de Cihangir'in kedileri
düştü peşime

gece doğuyor içime
vazgeçilmez dudaklarında aşkın binbir acısı
kaybedecek beni

biliyorum ertesi sabah
cesedini bulacaklar yorgun şairin
geceyle sevişmiş diyecekler

üstüme gazete örtüp
beni harflere saracaklar hasetle
suskun bedenimden
ruhumu okşamış tüm kitaplara inat
alakasız manşetler yansıyacak

soruyorum usulca
bir daha hangi çiçek gizler adımı
böyle haykırırcasına

sus kendini şair
varlığın dokusunda
alıştığın yalnızlığa

gizle ellerini
gecenin sonsuz bedenine

olmuş olacak ne varsa
ancak bulunur
O'nun kanıyla


sarp