orada
zamanın durduğu yerde
bir gölge ölüyor ışığı
başıboş bir gölge
öylesi kimsesiz
her son ilk gibi
acıtırken seni
koydunsa bul ellerini
uzan fırçaya
her renk gece
her beyaz ayrılık
her nefes gece
her hüzün mavidir artık
kimbilir belki
olmayana ergir yollarına yürürüm
ne tuval kalır geriye ne fırça
çizdiğim gökyüzünden doğarken sen
yeniden yağmur
yeniden bulut
kim açarsa ellerini O'na düşer adım
her resimde
kaybolan bir ressam vardır
Sarp TUVALO
a photo by Nur Tanrıöven
.JPG)
