Az

bir yaşam yetmez
bir yaşam fazla bana
senin azlığında

azınlık haklarım var benim
şikayetçiyim

odanın dörtbir yanına dağılmış
sen kokan giysiler yok
aslında benim olan bedenin
çığlıklar
dokunuşlar

yok

mahrum ettiğin şehvetin
tadamadığım gözlerin

şikayetçiyim

kaderin
kabullendiğimce az

ve ben
reddediyorum sensizliği


sarp
a photo by Elohim

Hiçbir yere her yerden

hayal bile edemeyeceğin
uzak bir yerden
sonundan başla dünyanın
alabildiğin kadar
akıt içine gözyaşlarımı

yüreğinin ışığından
hızlı akmaz zaman

haydi sonundan başla dünyanın
sözlerin bittiği yerde
gözlerimin ışığında
adımı gizle yeniden

biliyorsun sen ve ben
yakınız
hiçbir yere
her yerden


sarp
a photo by Lennuk

İki Kişilik(li) Yalnızlık

iki kişiliktir yalnızlığım
sen,ben ve ışıklar
bir şiir ne anlatabilir ki
adından başla

nefesin olmadan uyandığım
her lanet güne
ölü doğumuma
ya da
suskunluğuma

yıldızların tozundan
bürünüp de kendime
göremeyişime
beni böylesi sevişini
...
hangi harfler yan yana gelir
sen bana gelmeden
ne anlatır şiirler
adından öte

şimdi seni tutunmalıyım
rüzgara karşı
bir başıma
iki kişilik yalnızlığımla

sen,ben ve ışıklar
dünyanın sonuna kadar



sarp

Mesela

tonlardan ayrı
dokunmak için sana
karanlıktan
sadece
gölgenin ayak izleriyle
nefessiz saatlerce

damarlarımı boşalttım
parmaklarım hissiz
sesler donuk
ışıklar iç içe
sana gelen
milyarlarca sensiz hiçliğim
doluyorsun şimdi
kimsenin dokunamadığı yerlerime

büyük bir keyifle
kendimi ölüyorum
-mutsuzluğumu ya da-

ellerin beliriyor

hücrelerim silikleşirken
ben kaybettim

biz kazandık


sarp