
zaman kırılır
çiçek düşer
nefesim tenden
bir parçam kaçıştan
koku ışığın kardeşi
uyku ölümün
yorulur ellerim
harfler kayıp gezegenler
dokunduğun her kumaş
çiçekti bir zamanlar
bir zamanlar
güneşin kölesiydi insan
şimdi
artık bedenlerin
fısıltıları sunak taşında
sahte doku
yeni kurban
artık nerede duracağını
bilmiyor insan
zaman kırılır
çiçek düşer
her şeyin var olsa da
ölümüdür gölge ışığın
sarp
a photo by Timosin
